 |
|
|
Jugoslovenska Dakota ukras turskog muzeja |
|
|
autor teksta: Dragan Kolundžić |
|
|
Jedna od vazduhoplovnih legendi koja traje više od pola veka i koja i danas svojom pojavom izaziva poštovanje i divljenje je avion DC-3 ili C-47-popularna Dakota. Teško je reći da li postoji ijedno značajnije mesto na zemaljskoj kugli gde Dakote nisu doprle. Takva reputacija prati i naše Dakote koje su i u našem vazduhoplovstvu kako civilnom tako i vojnom ostavile dubok trag. DC-3 su bili okosnica naše prve posleratne kompanije-JAT kao i vojne transportne flote gde su osim transporta tereta služili i kao pouzdana platforma za obuku padobranaca. Njihov upotrebni vek je na jugoslovenskim prostorima dostigao kraj sedamdesetih godina. Među njima je bio i junak naše priče C-47A registarske oznake 71288/288 namenjen kalibraži navigacijskih uređaja koji je koristila Savezna uprava za civilnu vazdušnu plovidbu (SUCVP). Ovaj avion izrađen je još 1942. godine kao C-47A da bi 1949. godine bio prepravljen u putničku verziju sa 29 mesta. Za vlastite potrebe preuzima ga kompanija Ford. Tada nosi oznaku N62DN, a potom dolazi kod nas... Prilikom preuzimanja od strane SUCVP primetne su razlike od drugih serijskih modela i to po prepravljanim zadnjim vratima, vrhu nosa, nije bilo astrodroma (okrugle kupole iznad kabine), po različitim usisnim filterima i izduvnim cevima, dodatim antenama, po dodatoj elipsastoj krilnoj pregradi na napadnim ivicama krila itd. Po završetku karijere pod našom zastavom avion nastavlja da leti u turskoj "Nesu Air" kompaniji (1986.-1989.godine) gde pod oznakom TC-ALI odlazi u »penziju«. Sa aerodroma Ataturk-Istanbul 1989. godine bio je upućen na restauraciju koja se privela kraju 2001. godine. Potom je kao stalni eksponat dobio svoje mesto u Rahmi industrijskom muzeju u Istanbulu. Umesto utehe što smo i mi bili deo priče, ostaje otvoreno pitanje gde su sve i kako završavali naši avioni?
tekst: Dragan Kolundzic obrada: Dejan Vukmirovic © AirSerbia 2004. |
|
